Lootijd herinneringen Ingrid Schaafsma (1967)

Het Kernteam heeft bij wijze van uitzondering Ingrid toestemming gegeven dit lange, maar zeer prettig leesbare verhaal te publiceren.

Wanneer ik aan ’t Loo denk, denk ik aan de jaren ’80.
Doe Maar zong dat de bom toch wel zou vallen. We hadden getoupeerd haar en everybody wants to rule the world knalde over de radiozenders. Het was een analoge tijd waarin we iets in een woordenboek opzochten en de encyclopedie raadpleegden. Ik schreef ooit nog eens een opstel over de gevaren van fietsen met een walkman op je hoofd en de toekomst. Het jaar 2000 was nog ver weg. Zou een horloge gaan praten en de tijd hardop zeggen?

‘t Loo was een moderne school met een heuse filmzaal en een muzieklokaal. In het examenjaar kon je baaluren opnemen.

In 1979 begon ik als brugklasser en ik vond het leuk dat we het eerste jaar apart zaten in een gebouw op de Douglaslaan. Plots ga je van grote zesdeklasser terug naar weer de jongste en de kleinste op school zijn. Ik had hoge verwachtingen van wat ik zou gaan leren. Een goede schooltas was suf en we sjouwden in linnen tasjes vol met buttons onze boeken mee. Mijn grote broer Jelke Schaafsma deed toen Havo eindexamen en ik weet nog dat we op de Douglas in het lokaal Frans zaten en ik hem aan zag komen lopen. “M’n broer, m’n broer” riep ik en stond op om het raam te openen’ en hem te roepen. Toen werd ik eruit gestuurd. Dat zou de niet de laatste keer zijn dat ik eruit gestuurd zou worden. Ik ging MAVO doen, maar voelde me niet echt thuis. Ik deed niet zoveel en had alle tijd om samen met vriendin Fee Driessen stiekem te gaan roken in de fietsenkelder.

In Mavo-3 overleed de vriendin van mijn broer, Marja. Zij had ook op ’t Loo gezeten en haar broer Nico zat bij mij in de klas. Op de begrafenis waren veel docenten van ‘t Loo. In die tijd ging men anders met rouw om dan nu. Nico moest van de mentor krijtjes gaan halen en aan de klas werd verteld dat we het er maar niet over moesten hebben.

Dat schooljaar,1982, bleef ik zitten met een heel vreemd rapport. Zo had ik een 2 voor handelskennis en een 9 voor Frans. Het bleek de beste zet ooit te zijn, want ik ontmoette Monique Güth. Zij werd mijn beste vriendin en dat zijn we nog steeds. Deze groep was gezelliger. Zo gingen we een keer met z’n allen naar Parijs en meneer Riet die in een vorig leven buschauffeur was geweest, reed de bus. ‘De jongens verwisselden de band terwijl ik een sigaretje rookte’, lees ik in de almanak van 1984. Met deze club deed ik eindexamen en onze examenstunt was er één van lawaai maken. Zo ontregelden we de lessen met muziek en trommelden we op alle deuren. Meneer Roos (Engels) werd vanaf de Douglaslaan in een winkelwagentje over de mgr.van Steelaan naar het hoofdgebouw vervoerd.

Met zowel Fee als Monique en ook Anja Koolen ben ik nog steeds goed bevriend. We spreken elkaar regelmatig en gaan dan uit eten of naar een concert.

Welke leraren zijn me nog bijgebleven? Meneer Eppink was de conrector van de Mavo. Hij was heel streng, maar zag goed dat ik wel leren kon en toen ik afgestudeerd was op de Lerarenopleiding kreeg ik een heuse brief van hem. ‘Dit zijn de besten’ stond er. Dan had je mevr. Knoop en meneer Krijgsheld natuurlijk. Hij gaf aardrijkskunde en biologie. Daar kregen we sexuele voorlichting en de hele klas had een onvoldoende voor de theorie. Ik denk aan meneer Schneider, conrector van de brugklas en meneer Bannink voor gym. Meneer Vogel gaf scheikunde, we noemden hem mister Bird. ‘Ik heb jou weer’, zei hij toen ik m’n rooster voor de tweede keer Mavo-3 kwam ophalen. “Oh, wat leuk, meneer”, lachte ik terug. We leerden daar ons haar te blonderen. Hoe bijzonder eigenlijk dat zo’n man volledig zijn les aansloot op de belevingswereld van 15-jarige pubermeisjes. Hij was ook decaan en in een tussenuur mochten we op zijn kamer zitten. Dan staken we een sigaretje op. Dat zou toch nu allemaal niet meer kunnen. Van der Kamp, van den Eijkel, ter Morshuizen, Groeneveld, mevrouw Bouricius (kladje), Ouwehand en Meddens en mevr. Schipper voor Frans. Zij kwam een keer te laat op school omdat de paus voorbijkwam. Die bracht toen een bezoek aan Nederland en alle grote hoofdwegen waren afgesloten.

Bij meneer Bannink deden we reis om de wereld en klommen we in touwen. Helaas moesten we ook vaak naar dat ‘stomme’ veld om te leren speerwerpen. De conrectrix van de Havo, mevrouw van der Tas was echt heel streng. De eerste les Havo-4 kwamen Fee en ik bij haar binnen en we werden direct uit elkaar gehaald. “Fee daar achteraan en Ingrid vooraan bij mij”. Maar zij had wel liefde voor haar vak en ik vergeet die lessen Nederlands van haar nooit. In het eerste jaar van de Lerarenopleiding ben ik nog bij haar geweest voor bijles syntaxis. “Wat leuk dat jullie de bepaling van gesteldheid leren”, zei ze.

Meneer van der Zee voor Duits was wel de leukste leraar van de school. Een docent die denkbeeldig een Bigmac voor de klas at en ervoor zorgde dat Vanessa op school kwam. We lazen Drei Männer im Schnee en schreven een ‘receppie’.

Nulli Secundus organiseerde grote feesten en zelfs Spargo en Roberto Jacketti and the Scooters traden bij ons op. Met een paar van deze gasten werd er nog gezoend achter de coulissen, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik denk dat het een leuke tijd was, ondanks innerlijke onzekerheid en opgroeien tot jongvolwassene. Leren vond ik leuk, hoewel dat toen misschien niet zo tot uiting kwam.

Daarna ben ik de Lerarenopleiding gaan doen en les gaan geven in Duits en Engels. Ik heb zo’n tien jaar voor de klas gestaan. Ook heb ik als consulent op het Arbeidsbureau gewerkt op de afdeling onderwijs. Tussendoor ben ik nog even in Turkije geweest. Daar werkte ik als hostess en tolk in een particulier ziekenhuis. Via vrijwilligerswerk kreeg ik een baan als trainer bij de Kindertelefoon en na een TA (transactionele analyse) studie heb ik veel TA training gegeven. Momenteel werk ik voor een patiëntenvereniging als redacteur van magazine Hoofdzaken.

Mijn leven is niet over rozen gegaan. Mijn moeder overleed op jonge leeftijd en ook mijn oudste zus, zij was gehandicapt, werd niet oud. Jelke, mijn broer overleed in 2011. We zijn samen nog naar de reünie in 2010 geweest.

Ik ben geboren en getogen in Voorburg. Toen de school in 2013 plat ging, liep ik elke dag wel even langs. Dag hoofdingang, dag muzieklokaal, dag aula en dag fietsenstalling met die pittige helling naar beneden. Het handenarbeidlokaal met een luik dat open kon en via een brandtrap kwam je dan in de kleedkamer van de jongens terecht die daar gym hadden. Ik zie mezelf weer die drukke trappen oplopen en kijken op het bord of je je moest melden. Ik zou nog wel eens een chocomel willen halen in de pauze met zo’n roze koek of speculaaspop, een s.o willen krijgen of even in de agenda van een klasgenoot willen schrijven. Op de Havo schreven we met 4 vriendinnen in een schriftje, CJIM (Cassandra, Jenny, Ingrid, Marcia) Deze schriftjes heb ik nog. Er wordt vooral geklaagd over lessen die te lang duren en geen zin om huiswerk te maken.

Ik denk aan Wortschatz, t.b.b. (tot beter begrip) On Y Va en het verdrag van Versailles uit 1919, kwelders, het Pleistoceen, Egidius, de wet van Newton en het rijtje met de voorzetsels met 3^e of 4^e naamval, de zwembadtheorie en het steelpannetje. Ik zie weer de proefjes in het scheikundelokaal en de kapotte luxaflex in warme zomers of dat we met z’n allen bij muziek op een altblokfluit floten. We lazen ‘le petit prince’ en maakten de CITO luistertoets. Er staat me iets bij van een wilde staking waar ik mogelijk iets mee te maken gehad zou kunnen hebben.

Met onze Havo-5 examenstunt in 1986 overnachtten wij in de lerarenkamer. We keken films en aten daar ook. Midden in de nacht hingen we de gangen van de school vol met posters uit de Hitkrant. De volgende ochtend ruimden we alles op en zorgden dat er een ontbijt voor de leraren klaar stond. Vervolgens werd het derde lesuur iedereen naar de aula geroepen en moesten de leraren op het podium spelletjes doen en antwoorden geven op een zgn. lullige vragen kwis.

Het is nu 2026 en ik word wat ouder en misschien wat wijzer (of juist niet), maar zodra de herinneringen terugkomen, veer ik op en draai ik muziek uit die tijd en dan hoor ik nog steeds ‘that everybody wants to rule the world”.