December : Melancholie en nieuwsgierigheid……

Het is al lang en breed donker. Ik tuur over de snelweg. Vanuit de hoogte kijk ik op een plakkaat asfalt, zwart met witte lijnen. Rijdend in een vrachtwagen. De lading bestaat uit bloemen en planten. Ik ben onderweg naar Berlijn. En dat aan eind van 2022. Voor mij een heerlijke omgeving om na te denken, terug- en vooruit te kijken om dingen te beschouwen. Het is ook voor mij dè plek om te mijmeren. 

En dan popt ineens ‘t Loo op in mijn hoofd. De school waar ik middelbaar onderwijs heb gehad. Daar waar ik voor een substantieel deel gevormd ben. Ik bewaar er mooie en warme herinneringen aan. Ook al moest ik het tweede leerjaar nogmaals doen. Uiteraard geheel buiten mijn eigen schuld om.

Ik realiseer mij dat ik ook nu nog contact heb met mede leerlingen uit die tijd. Niet veel maar toch.

En die docenten dan? Hebben die nog hartslag? Vast niet iedereen.

Ik google Van der Zee. Bingo! Noch immer Dozent. Bellen dan maar en kijken hoe het met hem gaat. Stem: “Van der Zee”. Hahaha geweldig! Stemmen veranderen nooit. Deze ook niet. Hallo met Dennis van een tijdje geleden van het Loo, hoe is het? “Heb jij ook een broer Lesley en een zus uhhh Melissa? Met mij gaat t goed”. Wat een typerende reactie. Prachtig. Ik raakte stiekem een beetje in ontroering.

Dolie wat zou die doen dan? Hé, hij geeft nog les op het Dalton Voorburg. Het mailadres dat ik van hem vond gebruikte ik voor een eerste contact. Onmiddellijk antwoord. Wat leuk! 

Ik bedacht mij  dat beiden nog eigenlijk broekebazen waren toen wij les van hun kregen. Zoveel leeftijdsverschil was er niet. Dan verklaard ook de geweldige emotionele aansluiting.

Mijn doel was beiden weer eens te ontmoeten. Effe hapje eten en zien wat er gebeurt. 

John gaf direct aan dat hij het mooi zou vinden om “Dottore Dolioli” ook weer eens te zien. 

Koren op mijn molen. Regelen vind ik top. Dit kon niet zo lastig zijn. Het geijkte pad ga ik niet bewandelen. Snackbar de Sprinter bij NS-station Voorburg ´t Loo is de plaats waar ik Van der Zee zou treffen. We zouden wel zien waar we gingen eten. Daar of elders. Terwijl we daar even staan komt er een halve tamme voetbalsupporter met zonnebril en sjaal op de fiets aan. Hij vraag ons waar t Loo is want daar moest hij heen. Zee en ik keken elkaar aan. Die is niet goed zie ik John nog denken. Wat een idioot!

Het bleek Dolieslager te zijn. Dottore en Van der Zee waren weer herenigd!

Goud vond ik het. Het smaakte naar meer! 

Sindsdien is Dennis samen met Do en Van der Zee gestart om docenten en leerlingen van weleer op te zoeken en weer te ontmoeten. Een pittige taak omdat e.e.a immer gepaard ging met goed eten en drinken in een restaurant of café. Ook snackbar de Sprinter waar Van der Zee graag “een balletje voor het wachten” nuttigde ontbrak niet in de culinaire toer. 

Met de komst van Elja Ouwehand werd het Kernteam een feit.